شرکت OpenAI اعلام کرده است که با استفاده از یک مدل داخلی پیشرفته هوش مصنوعی موفق به ارائه راهحلی برای مسئله ناویر-استوکس (Navier-Stokes) شده است؛ یکی از هفت مسئله مشهور جایزه هزاره ریاضی که حدود ۹۰ سال بدون پاسخ قطعی باقی مانده است. با این حال، این ادعا همزمان با انتقادهایی درباره نحوه آموزش مدل و استفاده احتمالی از دادههای کاربران روبهرو شده است.
🔷 شرکت OpenAI اعلام کرد با کمک یک مدل داخلی پیشرفته هوش مصنوعی موفق به حل مسئله ریاضی ناویر-استوکس شده است.
🔷 این مسئله یکی از هفت مسئله جایزه هزاره ریاضیات است که برای حل هرکدام جایزه یک میلیون دلاری در نظر گرفته شده است.
🔷 اوپنایآی میگوید از مدلی قدرتمندتر از GPT-6 Astra به همراه ۱۰ هزار عامل هوش مصنوعی همزمان استفاده کرده است.
🔷 برخی پژوهشگران درباره احتمال استفاده از دادههای پروژههای تحقیقاتی خود در آموزش مدل ابراز نگرانی کردهاند.
🔷 اوپنایآی این اتهام را رد کرده و اعلام کرده قصد دریافت جایزه یک میلیون دلاری این مسئله را ندارد.
اوپنایآی در یک پست رسمی اعلام کرد که با استفاده از یک مدل داخلی هوش مصنوعی که از GPT-6 Astra نیز قدرتمندتر توصیف شده، توانسته است برای مسئله ناویر-استوکس راهحلی ارائه کند.
به گفته این شرکت، این مدل از ۷ شهریور ۱۴۰۵ (۲۸ اوت ۲۰۲۶) آموزش داده شده و در کنار ۱۰ هزار عامل هوش مصنوعی بهصورت همزمان روی این مسئله کار کرده است.
مسئله ناویر-استوکس به توصیف رفتار جریان مایعات و گازها مربوط میشود و یکی از هفت مسئله جایزه هزاره ریاضیات است که برای حل هر یک از آنها جایزهای یک میلیون دلاری تعیین شده است.
مسئله ناویر-استوکس
تنها یک روز پیش از اعلام OpenAI، تریستان باکمستر، استاد ریاضیات دانشگاه نیویورک، به همراه لوانت آلپوگه، پژوهشگر شرکت Anthropic، نتایج پژوهشی مرتبط با همین مسئله را منتشر کردند.
باکمستر در بیانیهای اعلام کرد که پس از اطلاع از پیشرفت OpenAI با این شرکت تماس گرفته است. او مدعی شد OpenAI از مسیری برای اثبات مسئله استفاده کرده که خود او و آلپوگه نیز با کمک Codex و Claude روی آن کار میکردند.
باکمستر در بیانیه خود نگرانیهایی را درباره احتمال استفاده OpenAI از دادههای پروژه تحقیقاتی آنها مطرح کرده است.
او میگوید از OpenAI پرسیده است که آیا مدل مورد استفاده به جلسات Codex آنها یا اطلاعات ذخیرهشده در آن دسترسی داشته یا خیر. به گفته او، شرکت پاسخ داده که مدل به دادههای اختصاصی کاربران مراجعه نکرده است، اما درباره استفاده احتمالی از این دادهها در مرحله آموزش پاسخ روشنی ارائه نشده است.
اوپنایآی در اطلاعیه رسمی خود این موضوع را رد کرده و اعلام کرده است که برای حل این مسئله از هیچ داده اختصاصی کاربر بهطور مستقیم استفاده نشده است.
با این حال، این شرکت افزوده است که نمیتواند بهطور کامل احتمال تأثیر دادههای ناشناسشده حاصل از استفاده کاربران از محصولاتش بر بهبود مدلهای هوش مصنوعی را رد کند.
سباستین بوبک، از اعضای تیم فنی OpenAI، نیز اعلام کرده است که تیم این شرکت تا پیش از انتشار عمومی نتایج باکمستر و آلپوگه، از جزئیات پژوهش آنها اطلاعی نداشته و همچنین اثبات ارائهشده توسط OpenAI از نظر روش و حتی نتیجه نهایی با پژوهش آنها تفاوت دارد.
در مقابل، باکمستر در واکنش به این توضیحات مدعی شده است که OpenAI عملاً پذیرفته دادههایی که پس از دستیابی آنها به نتایج پژوهش ایجاد شدهاند، ممکن است در آموزش مدل مورد استفاده قرار گرفته باشند.
اوپنایآی اعلام کرده است که در صورت پذیرش این راهحل از سوی جامعه علمی، قصد دریافت جایزه یک میلیون دلاری تعیینشده برای حل مسئله ناویر-استوکس را ندارد.
ادعای OpenAI درباره حل یکی از مهمترین مسائل حلنشده ریاضیات میتواند نقطه عطفی در کاربرد هوش مصنوعی در پژوهشهای علمی باشد. با این حال، این دستاورد همزمان با پرسشهایی درباره نحوه آموزش مدل، استفاده احتمالی از دادههای کاربران و روند تأیید علمی این اثبات همراه شده است و احتمالاً بررسی آن توسط جامعه ریاضی زمانبر خواهد بود.
🔴 همچنین بخوانید: مدیرعامل انویدیا: AGI از راه رسیده است و پردازندههای گرافیکی بیشتر نیز در راه هستند
به نظر شما آیا هوش مصنوعی میتواند در آینده به ابزار اصلی حل مسائل بنیادین ریاضیات تبدیل شود یا همچنان نقش پژوهشگران انسانی در این حوزه تعیینکننده خواهد بود؟
