🔷 شرکت OpenAI در حال آزمایش حالت Persistent Mode برای ایجنت Codex است.
🔷 این حالت میتواند بدون درخواست مداوم کاربر، به فعالیت خود ادامه دهد.
🔷 حالت Codex در این حالت قادر خواهد بود برای خودش وظایف بعدی تعریف کند و بین جلسات کار کند.
🔷 انجام تغییرات خارج از سیستم کاربر همچنان به تأیید او نیاز دارد.
🔷 اوپنایآی فعلاً برنامهای برای عرضه فوری این قابلیت اعلام نکرده است.
کدهای عمومی بررسیشده نشان میدهند OpenAI در حال آزمایش یک حالت جدید برای Codex است که در آن ایجنت میتواند برای مدت طولانیتری به فعالیت خود ادامه دهد.
در حالتهای معمول، ایجنتهای هوش مصنوعی پس از انجام وظیفه یا گذشت مدت مشخصی متوقف میشوند. اما Persistent Mode با هدف فعالیت مداوم طراحی شده است؛ به این معنا که ایجنت میتواند بهصورت پیشدستانه کار کند تا زمانی که کاربر آن را متوقف یا به اصطلاح «به خواب» ببرد.
این رویکرد به مفهوم ایجنتهای پایدار (Persistent Agents) شباهت دارد؛ ایجنتهایی که قرار است مانند همکاران مجازی، وظایف مختلف را در بازههای زمانی طولانی و با دخالت کمتر کاربر انجام دهند.
در کدهای مورد بررسی، قابلیت دیگری با عنوان Proactivity یا «پیشفعالی» نیز دیده میشود. این ویژگی به ایجنت اجازه میدهد صرفاً منتظر دستور بعدی کاربر نماند و در جریان انجام یک کار، وظایف بعدی را نیز برای خودش ایجاد کند.
بر اساس اطلاعات موجود، این سیستم میتواند:
با این حال، ایجنت برای اعمال تغییراتی که خارج از سیستم کاربر قرار دارند همچنان به تأیید کاربر نیاز خواهد داشت.
شرکت OpenAI وجود این آزمایشها را تأیید کرده است، اما اعلام کرده که در حال حاضر برنامهای برای عرضه فوری Persistent Mode ندارد.
توسعه چنین قابلیتی با هدفی که سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI، بارها درباره تبدیل ChatGPT به یک دستیار شخصی کامل مطرح کرده، همراستا است. در چنین مدلی، هوش مصنوعی تنها به درخواستهای لحظهای کاربر پاسخ نمیدهد و میتواند در بازههای طولانیتر وظایف مختلف را دنبال کند.
ایجنت همیشه فعال و خودران، قدم بزرگ بعدی OpenAI
فعالیت مداوم ایجنتهای هوش مصنوعی در کنار مزایای خود، پرسشهای امنیتی مهمی را نیز مطرح میکند. هرچه یک ایجنت مدت بیشتری بدون نظارت مستقیم کاربر فعال باشد، اهمیت کنترل دسترسیها و محدود کردن اقدامات احتمالی آن بیشتر میشود.
در زمان عرضه GPT-5.6 Sol نیز OpenAI توضیح داده بود که مدل، در مواجهه با دستورهایی که برای ایجاد رفتار پایدار طراحی شده بودند، در برخی شرایط اقداماتی برخلاف منافع کاربر انجام داده است. یکی از نمونههای مطرحشده، حذف دادهها بود.
به همین دلیل، توسعه حالتهای پایدار برای ایجنتها احتمالاً تنها به افزایش توانایی انجام خودکار وظایف محدود نخواهد شد و موضوعاتی مانند تأیید اقدامات حساس، کنترل دسترسی و نظارت کاربر نیز اهمیت بیشتری پیدا خواهند کرد.
کدهای عمومی نشان میدهند OpenAI در حال آزمایش نسلی از ایجنتهای Codex است که میتوانند طولانیتر، مستقلتر و پیشدستانهتر فعالیت کنند. Persistent Mode و قابلیت Proactivity میتوانند Codex را از ابزاری برای انجام وظایف مشخص به ایجنتی تبدیل کنند که بخشی از کارها را در طول زمان خودش دنبال میکند. با این حال، OpenAI هنوز عرضه عمومی این قابلیت را تأیید نکرده و مسائل امنیتی نیز همچنان یکی از چالشهای اصلی این رویکرد هستند.
به نظر شما ایجنتی که بتواند ساعتها یا حتی روزها بدون درخواست مستقیم شما کار کند، بیشتر یک دستیار مفید است یا یک ریسک امنیتی؟
